Archiwum miesiąca: grudzień 2018

Obdzielanie niczym

Podobno życie człowieka dzieli się na trzy etapy: wierzy w Mikołaja, nie wierzy w Mikołaja, sam jest Mikołajem. Ten trzeci etap przyszedł na mnie już wiele lat temu. Pod wpływem „katolicyzmu otwartego” uznawałem wtedy, że chrześcijanin powinien „nie narzucać się” ze swymi przekonaniami tam, gdzie ktoś mógłby się poczuć tym „urażony”. A ponieważ miałem być Mikołajem w przedszkolu, to choć ubrano mnie w strój biskupi, ględziłem dzieciom o wszystkim, tylko nie o sprawach wiary. Gdy wychodziłem, usłyszałem, jak jedna z matek mówi do drugiej z irytacją w głosie: „Zauważyłaś? Ani słowa nie powiedział o Bogu”.

Otrzeźwiło mnie to. Uświadomiłem sobie, że zmarnowałem szansę, zakopałem talent dany mi na tę chwilę. Ewangelię, którą głosi się w porę i nie w porę, zamieniłem na bełkot, z którego nic nie wynikało. Pozbawiłem konkretnych ludzi słów, które mieli usłyszeć, bo szanowałem ludzi hipotetycznych. To tak, jakbym znał lekarstwo na wszystkie choroby, ale z szacunku dla tych, którzy mogliby w to nie wierzyć, nikomu bym o tym nie powiedział.

Niestety, takie myślenie dziś staje się na świecie coraz popularniejsze. Szczególnie wyraźnie objawia się to przed Bożym Narodzeniem, gdy w różnych miejscach świata władze w imię tolerancji zakazują a to publicznego wystawiania jasełek, a to robienia stajenek, a to śpiewania kolęd.

U nas jeszcze nie zakazują, ale zaczynają „doradzać”. Oto w „Głosie Nauczycielskim”, wydawanym przez Związek Nauczycielstwa Polskiego, pojawił się tekst Magdaleny Goetz, która wskazuje „jak zorganizować święta, szanując wszystkie dzieci i ich rodziców”. Bo trzeba pamiętać o mniejszościach, które nie świętują albo robią to inaczej. „Zamiast obchodzenia w klasie świąt religijnych – zajęcia integracyjne lub twórcze zorganizowane wokół tematyki zimy i Nowego Roku” – radzi autorka. Bo dzieciom trzeba przybliżyć „różne wyznania i światopoglądy”, podpowiada więc, że „można tu włączyć informacje związane z wierzeniami starosłowiańskimi (22 grudnia przypada przesilenie zimowe związane ze Świętem Godowym)”.

Aha, i takie rzeczy jak zestawianie chrześcijaństwa z odgrzanym pogaństwem miałyby nikogo nie urazić? Likwidacja zwyczajów bliskich stu uczniom ze względu na jednego, który ich nie kultywuje, miałaby być równym traktowaniem wszystkich?

To żaden szacunek – to narzucanie innym religii wymieszania wszystkiego ze wszystkim w imię nadrzędnej roli światopoglądowej neutralności. To sztuczny twór, sprzeczny z powszechnym instynktem Boga. Tam się czci jakieś wartości, ale nie wiadomo po co i w imię czego. Obecnie kult ten nosi maskę rzekomej tolerancji, zakrywającej łamanie podstawowych zasad, które trzymają ludzkość w pionie. Coś takiego nie może trwać długo. Ale to sprzątanie…

Franciszek Kucharczak

Artykuł pochodzi z portalu gosc.pl (informacja od administratora)

PLAN REKOLEKCJI ADWENTOWYCH 2018

 

NIEDZIELA  09 XII 2018 r.

 

7.30 –  Msza Święta z nauką dla dorosłych

9.00 –  Msza Święta z nauką dla młodzieży

10.30 –  Msza Święta z nauką dla dzieci ze szkoły podstawowej

12.00 –  Msza Święta z nauką dla dorosłych

18.00 –  Msza Święta z nauką dla dorosłych (dolny kościół)

PONIEDZIAŁEK  10 XII 2018 r.

 

6.45 –  Msza Święta (roraty) z nauką dla dorosłych (dolny kościół)

9.00 –  Msza Święta z nauką dla dorosłych (górny kościół)

16.30 –  Nabożeństwo Słowa Bożego dla dzieci ze szkoły podstaw. (górny kościół)

18.00 –  Msza Święta z nauką dla dorosłych i młodzieży (górny kościół)

19.00 – Spotkanie z młodzieżą (dolny kościół)

 

Sakrament pokuty dorośli i młodzież (dolny kościół) od godz. 6.30 – 9.30 i od godz. 16.00 – 19.00 (przerwa 18 -18.30)

Sakrament pokuty dzieci od 16.00 – 16.30 (górny kościół)

 

WTOREK  11 XII 2018 r.

6.45 –  Msza Święta (roraty) z nauką dla dorosłych (dolny kościół)

9.00 – Msza Święta z nauką dla dorosłych (górny kościół)

16.30 – Msza Święta z nauką dla dzieci ze szkoły podstawowej (górny kościół)

18.00 – Msza Święta z nauką dla dorosłych i młodzieży (górny kościół)

19.00 – Spotkanie z młodzieżą (dolny kościół)

 

Izrael: Odkryto pierścień Piłata

Żydowscy uczeni odkryli pierścień Piłata. Został on znaleziony już 50 lat temu w pobliżu Betlejem, jednak dopiero teraz, przy użyciu specjalnej technologii udało się odczytać wyryte na nim imię.

Zdaniem prof. Dany’ego Schwartza z Uniwersytetu Hebrajskiego jest wysoce prawdopodobne, że pierścień ten należał do piątego prefekta Judei, którego znamy z Ewangelii. Piłat to imię rzadko występujące w tym regionie. Praktycznie rzecz biorąc nie znamy tam żadnego innego Piłata z I w. Pierścień jest wykonany z brązu i był używany na co dzień jako pieczęć. Posługiwał się nim albo sam Piłat albo jakiś wysoki urzędnik uprawniony do używania jego pieczęci. Jak podaje dziennik Haaretz, za autentycznością znaleziska przemawia również fakt, że ten typ pierścienia był właściwy dla klasy ekwitów, do której należał Poncjusz Piłat.

artykuł pochodz i z portalu gosc.pl (info admin)

Zaczyna się Adwent – czas oczekiwania na przyjście Zbawiciela !!!

2 grudnia w Kościele katolickim rozpoczyna się Adwent. Jest to bogaty w symbolikę, czterotygodniowy okres przygotowania do Bożego Narodzenia oraz wzmożonego oczekiwania na koniec czasów i ostateczne przyjście Jezusa Chrystusa.

Czterotygodniowy czas Adwentu, który nie jest okresem pokuty, ale radosnego oczekiwania, obfituje w zwyczaje i symbole. Jest podobny do całego ludzkiego życia, które jest oczekiwaniem na pełne spotkanie z Bogiem.

Adwent jest wyjątkowym czasem dla chrześcijan. Słowo “adwent” pochodzi z języka łacińskiego “adventus”, które oznacza przyjście. Dla starożytnych rzymian słowo to oznaczało oficjalny przyjazd cezara. Dla chrześcijan to radosny czas przygotowania na przyjście Pana. Oczekiwanie na przyjście Chrystusa musi rodzić radość. Dlatego też Adwent jest nie tyle czasem pokuty, ile raczej czasem pobożnego i radosnego oczekiwania. Opuszczenie hymnu Gloria nie jest wyrazem pokuty, jak w Wielkim Poście, lecz znakiem czekania na nowe zabrzmienie hymnu anielskiego śpiewanego w noc narodzenia Jezusa (Łk 2, 14).

Teologicznie czas ten wyraża oczekiwanie Kościoła na podwójne przyjście Chrystusa. W pierwszym okresie akcent położony jest na Paruzję, czyli ostateczne przyjście Chrystusa na końcu świata. Ostatni tydzień natomiast bezpośrednio przygotowuje do narodzenia Chrystusa, przez które Bóg wypełnia wszystkie obietnice złożone w historii.

Adwentowe czytania mszalne dotyczą, m.in. dramatycznych nawoływań proroków, którzy zachęcają do nawrócenia, podkreślają zbliżający się kres czasu i ostateczne nastanie Królestwa Bożego. Równocześnie jednak Kościół przypomina o nadziei, jaka wiąże się z paruzją, czyli ponownym przyjściem Chrystusa – w każdej Mszy św. padają słowa: “abyśmy zawsze wolni od grzechu i bezpieczni od wszelkiego zamętu, pełni nadziei oczekiwali przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa”.

Najbardziej charakterystycznym zwyczajem adwentowym, zwłaszcza w Polsce, są Roraty. Jest to Msza św. sprawowana ku czci Najświętszej Maryi Panny, zwykle bardzo wcześnie rano. Wierni, często w ciemnościach przenikniętych jedynie blaskiem trzymanych w ręku świec, wraz z Maryją, czekają na wybawienie jakie światu przyniosły narodziny Zbawiciela.

W niektórych miejscach na roratnich Mszach na początku w procesji z kruchty kościoła do ołtarza z lampionami w ręku idą dzieci. Mszę św. rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew “Chwała na wysokości Bogu” zapala się wszystkie światła w kościele.

Uczestnictwo dzieci w Mszach roratnich wiąże się ze zwyczajem podejmowania różnych dobrych postanowień na czas Adwentu. Dzieci często zapisują te postanowienia na kartkach, składanych następnie przy ołtarzu. Mają one wyrażać wewnętrzne przygotowanie do Bożego Narodzenia i chęć przemiany życia.

Z Roratami związany jest zwyczaj zapalania specjalnej świecy ozdobionej mirtem, nazywanej roratką. Symbolizuje ona Maryję, która jako jutrzenka zapowiada przyjście pełnego światła – Chrystusa. Innym zwyczajem jest zawieszanie w kościele wieńca z czterema świecami oznaczającymi cztery niedziele Adwentu. Z upływem kolejnych tygodni podczas Rorat zapala się odpowiednią liczbę świec. Świece i lampiony tak często używane w liturgii adwentowej wyrażają czuwanie. Nawiązują one do ewangelicznych przypowieści, m.in. o pannach mądrych i głupich. Światło jest też wyrazem radości z bliskiego już przyjścia Chrystusa.

Nazwa “roraty” pochodzi od pierwszego słowa łacińskiej pieśni na wejście śpiewanej w okresie Adwentu – “Rorate coeli” (Niebiosa, spuśćcie rosę).

Abp Jędraszewski na Adwent 2018

W liturgii adwentowej obowiązuje fioletowy kolor szat liturgicznych. Jako barwa powstała ze zmieszania błękitu i czerwieni, które odpowiednio wyrażają to, co duchowe i to, co cielesne, fiolet oznacza walkę między duchem a ciałem. Zarazem połączenie błękitu i czerwieni symbolizuje dokonane przez Wcielenie Chrystusa zjednoczenie tego, co boskie i tego, co ludzkie. Wyjątkiem jest III niedziela Adwentu – tzw. Niedziela “Gaudete” (radujcie się). Obowiązuje w niej różowy kolor szat liturgicznych, który wyraża przewagę światła, a tym samym bliskość Bożego Narodzenia.

Adwent dzieli się na dwa podokresy, z których każdy ma odrębne cechy, wyrażone w dwóch różnych prefacjach adwentowych: pierwszy podokres Adwentu obejmuje czas od pierwszej niedzieli Adwentu do 16 grudnia, kiedy czytane są teksty biblijne, zapowiadające powtórne przyjście Zbawiciela na końcu świata i przygotowujące do spotkania z Chrystusem Sędzią. Dni powszednie w tym okresie przyjmują wszystkie obchody wyższe rangą (tzn. wspomnienia dowolne, obowiązkowe, święta i uroczystości).

Drugi okres Adwentu, od 17 do 24 grudnia, to bezpośrednie przygotowanie do świąt Bożego Narodzenia. W tym okresie w dni powszednie można obchodzić jedynie święta i uroczystości.

Dawniej Adwent był czasem szczególnej aktywności różnych bractw. Przy kościołach istniały kapele rorantystów, które śpiewem i muzyką uświetniały celebracje, przez co przyciągały wiernych i upowszechniały zwyczaj Rorat. W XIX w. w Warszawie istniało również bractwo roratnie, które ze sprzedaży świec uzyskiwało fundusze na pomoc ludziom ubogim. Obecnie corocznie podobną akcję sprzedaży świec prowadzi pod hasłem katolicka Caritas. Od kilku lat w akcji Wigilijnego Dzieła Pomocy Dzieciom uczestniczą też organizacje charytatywne Kościołów prawosławnego i ewangelicko-augsburskiego.

Pierwsze wzmianki nt. Adwentu jako okresu przygotowania do świąt Bożego Narodzenia pochodzą z IV w. W Rzymie zwyczaj ten znany był od VI w. i obejmował cztery tygodnie przed świętami. Przez pewien czas Adwent był okresem postu, co dalej jest zachowywane w liturgii wschodniej.

artykuł pochodzi z portalu gosc.pl (info administratora)